Lies is op 19 april 2017 als patiënt cadeau gedaan aan Tweede Kamerlid Lilian Marijnissen van de SP. U las daarover in een bericht van 19 april. Lies houdt budgethouders op de hoogte van haar ervaringen en activiteiten, door regelmatig een blog te schrijven. Dit is haar eerste verhaal.

De dag waarop ik werd ‘uitgepakt’

Jezelf veranderd zien in een cadeau is niet niks. Wat er allemaal met je gebeurt als je eenmaal bent ‘uitgepakt’! Ik werd een paar dagen totaal geleefd. Was naderhand wel geradbraakt hoor, voelde me een dweil – uitgewrongen – maar voldaan.

Media

Want het was fantastisch. Op de dag van de uitreiking raakte ik in een soort van flow, verzeilde van het een in het ander. We reden iets van 450 kilometer: dat wil zeggen, man Henny reed, ik kon er lekker naast zitten dit keer. De uitreiking was erg enerverend. Dat kunt u als u wilt nog nalezen in het nieuwsbericht van 19 april.  Toen we weer onderweg waren naar huis kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik  ‘toch niet aan tafel wilde komen bij Jeroen Pauw’. Dat was me eerder op de dag ook al gevraagd. Ik zei toen nee. Dat ga ik niet redden dacht ik, dat is hartstikke laat. Maar ja, moest ik weer weigeren? Ik wílde wel, ‘je moet toch wat over hebben voor de goede zaak’, zei ik tegen mezelf, dus besloot ik de gevolgen voor lief te nemen. Omroep Brabant, een radioverslag, ‘deed’ ik er intussen ook nog maar even bij.

Op tv

Pauw is live-tv, begint zo ongeveer op mijn bedtijd. We werden om 21:45 uur allerhartelijkst ontvangen in de Amsterdamse studio. Alleen, de schminkkamer was boven, daar kon ik met geen mogelijkheid komen, dus kwam de schminkdame naar beneden. Een noodgreep was nodig om mij aan tafel te krijgen. Er was al een hellingbaan neergelegd, maar om er te komen, moest ik er wel een omweggetje voor maken door de studio van De Wereld Draait Door. Heb ik die studio ook eens gezien, best een ervaring. Want – laten we het maar onder ons houden – wat ziet zo’n studio er zonder de lampen grauw uit, een rotzooitje eigenlijk. Op onze schermen zien we het allemaal veel mooier dan het in werkelijkheid is. Zo kwam ons item hoop ik niet over: ik wilde daar uiteraard de realiteit van alle dag laten zien. Dat lukte, naar ik van anderen hoorde, best aardig. Vooraf was ik wel zenuwachtig, maar eenmaal aan tafel voelde ik me op m’n gemak. Het voorbeeld dat mijn zorgverlener persoonlijke verzorging geen handdoek in de wasmand mag gooien omdat dat huishoudelijk hulp is, riep ongeloof op. Zo ook de tijd dat Corina, budgethouder en erelid van Per Saldo, moest wachten voordat ze een nieuwe rolstoel kreeg: 8 maanden. Lilian legde uit wat dat betekent voor iemand die actief in het leven staat, maar zonder rolstoel nergens komt. Toen Lourdes ter sprake kwam en ik moest toegeven dat het in mijn geval niets had opgeleverd, ‘zelfs geen nieuwe banden’, lag de zaal dubbel.

Bijkomen en aan de slag

Na afloop zijn we vrij snel weggegaan. Ik was natuurlijk total loss, maar kon niet direct slapen, de adrenaline werkte nog na. Henny en ik hebben samen nog wat gedronken en de uitzending bekeken. Ja, al met al ben ik wel tevreden met het beeld dat we daar hebben neergezet. In de agenda van de volgende dag stond: ‘instorten’, maar dat kon niet doorgaan. Omroep Brabant kwam filmopnames maken en tja, dan wil ik er wel in vol ornaat bijzitten. Het is op 20 april om 17:30 uitgezonden.

Inmiddels ben ik helemaal bijgekomen en hebben we er al weer een afspraak met Lilian opzitten. Zij heeft inmiddels drie cadeaus waarvan ze kan genieten: naast Corina Heijstek en ik heeft Dick Cochius zich bij ons aangesloten. Hij was bedoeld voor de VVD, maar deze partij weigerde. Ik hoop dat ze daar nog van terug zullen komen. Een directe lijn met ervaringsdeskundigen, welke politicus wil dat niet? U leest er in elk geval meer over in mijn blogs en in het volgende nummer van EigenWijs!