Op onze ledenbijeenkomsten in het land en aan de Advieslijn horen wij vaak andere geluiden. Uit de resultaten van Mijn Kwaliteit van Leven blijkt ook iets anders: veel administratieve rompslomp, te weinig informatie van gemeenten, consulenten met te weinig kennis van zaken. Er zijn gemeenten die het goed doen, zeker, maar we horen ook (te) veel negatieve verhalen. Gemeenten die het pgb ontmoedigen en zorg in natura aanprijzen. Gemeenten die denken dat ze geen rekening hoeven te houden met de keuze van een zorgvrager.

Heeft de doorzetter uiteindelijk zijn maatwerkvoorziening weten om te zetten in een pgb, dan wordt hij vaak geconfronteerd met onduidelijke regels waar hij zich aan denkt te moeten houden. Het komt bijvoorbeeld voor dat een budgethouder eerst een overeenkomst moet afsluiten met een zorgaanbieder en daarna pas het tarief krijgt toegekend afgestemd op deze zorgaanbieder. De omgekeerde wereld! Budgethouders moeten een vooraf vastgesteld tarief voor bepaalde zorgtaken toegekend krijgen, waarna ze zelf op zoek gaan naar zorgverleners waarmee ze een gunstig contract afsluiten. Dát is eigen regie, de grondslag van het pgb!

Wij horen dagelijks waar onze leden tegenaan lopen bij hun gemeente. Wij luisteren, geven advies en informatie én vertellen ook dat ze bepaalde beslissingen of eisen van hun gemeente niet hoeven te accepteren. Maar dat laatste durven maar weinig mensen. Ze houden de gemeente het liefst te vriend, uit angst om ‘te verliezen wat ze hebben’. Of dit hun kwaliteit van zorg ten goede komt? Of zij kunnen meedoen in de maatschappij zoals ze het liefste willen? Ik vraag het me af.

Laten we hopen dat gemeenten het welzijn van hun burgers als belangrijkste doelstelling blijven zien en niet het eigen functioneren tot hoogste prioriteit verheffen. Dat zij open blijven staan voor kritische geluiden. Van burgers die ze – misschien zonder het te weten – tekort doen. Van familie die langzamerhand uitgeput raakt. Van prachtige initiatieven die kopje onder dreigen te gaan. Laat het moois dat is opgebouwd niet verloren gaan. De angst daarvoor werkt bij mij als een rode lap. Het motiveert mij tot op het bot om de belangen van budgethouders nog krachtiger te behartigen!

Aline Molenaar