Daarom voor mij eigen regie

Eva (24) is geboren met korte armen en korte benen. Ze kan veel zelf, maar bij zaken als aankleden, boodschappen doen of (buitenshuis) naar het toilet gaan is ze afhankelijk van anderen. Net als bij het in model brengen van haar lange, blonde haren. Eva woont op kamers in Nijmegen waar ze een team van zes vaste zorgverleners om haar heen heeft weten te verzamelen die zij betaald vanuit haar pgb.

Portretfoto Eva Eikhout
Foto: Joelle Kraaijenvanger

Eva werkt als presentator/redacteur bij BNNVARA en heeft haar eigen communicatiebureau. Je kunt haar kennen van YUNG DWDD, de jongerenrubriek van De Wereld Draait Door. Dit is Eva’s eerste column voor EigenWijs. We vinden het heel fijn dat ze meer voor ons wil schrijven en je haar in komende nummers kunt blijven volgen.

‘Het is zaterdagavond laat en ik lig onderuitgezakt bij mijn beste vriend Dirk op de bank. Dirk woont in een FoKus woning en als ik daar ben mag ik ook gebruik maken van die zorg. Ik heb geen zin meer om naar huis te gaan dus besluit te blijven logeren. ‘Ik roep even FoKus op voor hulp, ok?’ Vraag ik aan Dirk. ‘Ok, zeg dat ik ook nog even kort hulp nodig heb.’ De intercom gaat over als ik ineens een mannenstem aan de andere kant hoor: ‘Hallo met Jasper’, k… Een man. Wat nu? ‘Hallo?’, klinkt het nogmaals. ‘Eh, ja, hallo… Kan ik even geholpen worden met toiletteren en omkleden?’, vraag ik onzeker. ‘Zeker, ik ben over vijf minuten bij je!’ Ik ren naar Dirk toe. ‘Er komt een man!’, roep ik enigszins gepanikeerd.

Dirk weet dat ik liever niet geholpen word door (onbekende) mannen. Hij pakt me vast en vraagt of ik liever heb dat hij me helpt. Eigenlijk wel, maar Dirk zit in een rolstoel en dat maakt het vrijwel onmogelijk. Iets wat we zelf ook wel weten. Maar ik weet dat Dirk het me vraagt om mij het gevoel te geven dat ik toch een eigen keuze heb. Ik doe open en zie een best wel toffe, jonge gast in de deuropening staan. Zou ik hem hebben versierd in de kroeg?

‘Of je eerst m’n broek uit wilt doen.’ Ik klim zelf op de wc. ‘Kun je mijn lichtblauwe pyjamabroek pakken?’ Ik heb standaard logeerspullen bij Dirk liggen, voor spontane logeerpartijtjes als deze. Hij komt terug met de verkeerde pyjamabroek. ‘Nee, niet die, dat is Dirk zijn boxer.’ Intussen zit ik al zo’n drieënhalve minuut op de wc te wachten tot hij de goeie pyjamabroek heeft gevonden. Ik word ongeduldig en hoor dat Dirk hem de juiste pyjamabroek aanwijst.

Eenmaal de juiste pyjamabroek aangetrokken weet ik dat ik er niet onderuit kom en vraag hem mijn bh los te maken. Hij doet het voorzichtig en onhandig tegelijk. Ik voel hoe hij zijn best doet dit als de normaalste gang van zaken te beschouwen, terwijl we beiden voelen dat dit toch een beetje raar is.

De volgende avond lig ik thuis op mijn eigen bank wanneer Saar aanbelt. Eén van mijn zes zelf aangenomen zorgverleners, die al vijf jaar lang voor mij werkt en precies weet waar mijn pyjamabroeken liggen. Dan weet ik weer waarom ik heb gekozen voor eigen regie samen met mijn pgb.’