Branchevereniging ziet kansen en bedreigingen

De BVKZ staat voor de belangen van ondernemers (organisaties en  zzp’ers) in de kleinschalige zorg. Mark van Barschot, directeur, ziet een sterke daling van het aantal zorgaanbieders dat voor budgethouders werkt. ‘Terwijl het pgb juist een prima middel is om je zorg voor elkaar te krijgen. Daarnaast is het pgb in staat om het stelsel aan te jagen. Met positief resultaat.’

Tekst: Martha Vlastuin | Beeld: Iris van Barschot

‘Sommigen zeggen dat het pgb het bewijs is van het falen van het stelsel en dat bij een goed functionerend stelsel niemand een pgb nodig zou hebben.’ Daar gelooft Mark niet in. Integendeel. ‘Ik geloof dat als mensen zelf kunnen beschikken over hun zorg, dat het stelsel heel erg levend en scherp houdt. Zorgaanbieders – ook in natura – kijken nu meer naar wat mensen willen. En ik vind het gezond voor organisatie om aan je klant te moeten bewijzen dat je het goed doet.’

Pgb onder druk

Het baart hem zorgen dat de regelingen rondom het pgb steeds ingewikkelder worden. ‘Dat werkt ontmoedigend. Het pgb komt daardoor onder druk te staan, zowel in de uitvoering als in het denken. Voor veel mensen staat ‘pgb’ nog synoniem voor ‘fraude’. Dat leidt enorm af van wat het werkelijk is. Voor mij staat het pgb voor eigen regie. Dat kan wat mij betreft veel sterker worden in de hele zorgsector. Ik denk dat het pgb daar hard voor nodig is. Het alternatief is dat de reguliere zorg veel meer diversiteit gaat bieden. Aansluiten bij de vraag, mensen een keuze bieden, ook bij zorg in natura.’

Gemeenten maken het lastig

De BVKZ bestaat volgend jaar 10 jaar. Mark: ‘Als ik terugga in de tijd, zie ik een duidelijke verschuiving. In de beginjaren werkte het grootste deel van mijn achterban voor mensen met een pgb. Dat is nu zo ongeveer gehalveerd. Bij gemeenten merken wij enorme onderlinge verschillen. Dat maakt het lastig voor zorgaanbieders. Gemeenten willen kwaliteit, alleen beschikken  ze niet over de instrumenten om dat te meten. Ze stellen eisen, vaak niet vanuit een visie maar nadat er iets mis is gegaan. Dat de budgethouder zelf de kwaliteit bepaalt, vind ik nog altijd het beste uitgangspunt. Wie koopt er nou slechte zorg in? Maar ja, gemeenten willen toezicht houden op de geleverde zorg. Daar gaan ze wel eens te ver in. Neem de eis van een Verklaring Omtrent Gedrag. Een heel normale eis, maar niet dat die niet ouder dan drie maanden mag zijn, zoals sommige gemeenten eisen. Dan moet je er vier per jaar aanvragen. Je ziet dat bij gemeenten de dingen nog niet zo doordacht zijn zoals in de Wlz.’

Niet betaalde zorg

Markt krijgt tegenwoordig steeds vaker signalen die hem verontrusten. ‘Onze achterban – de zorgondernemer/de zzp’er –  is begonnen uit onvrede over wat er was. Het zijn vaak gedreven zorgverleners die veel voor hun cliënten over hebben. Het gebeurt steeds vaker dat indicaties vervallen of veel lager uitvallen. De zorgverlener heeft een groot hart voor zijn cliënt en blijft vaker dan je zou denken de gewenste zorg onbetaald leveren. Dat is nobel, maar ook zorgwekkend. Iedereen werkt wel eens voor minder dan hij vraagt, maar daar zit een grens aan, die je zelf moet vaststellen. Dit soort signalen melden we bij het ministerie, bij Tweede Kamerleden. Daarin trekken we vaak op met Per Saldo. We hebben een goede samenwerking die ik graag zo wil houden.’